Martin Scorsese: 10 filmów, które pokazują jego styl

Charlie próbuje pogodzić swoje lojalności w Little Italy. Gra go Harvey Keitel, a Robert De Niro wciela się w nieobliczalnego Johnny'ego Boya. Jego długi wystawiają przyjaźń na próbę. Scenariusz napisali Martin Scorsese i Mardik Martin. Drobna przestępczość sąsiaduje z religijnym poczuciem winy, romansem i codziennością zwartej dzielnicy. Ludzie znają się zbyt dobrze, by po prostu odejść i zostawić wszystko za sobą. Ruch kamery, gwałtowne zmiany nastroju i nagrane piosenki nadają ulicom niepokój. Chęć pomocy nie daje Charliemu kontroli nad przyjacielem. Dobre zamiary nie wystarczają, gdy więzi i zobowiązania prowadzą w przeciwne strony.

Travis Bickle jeździ nocą po Nowym Jorku i coraz bardziej odsuwa się od ludzi. Kierowcę gra Robert De Niro w filmie napisanym przez Paula Schradera i wyreżyserowanym przez Scorsesego. Muzykę skomponował Bernard Herrmann. Taksówka daje Travisowi miejsce w tłumie, ale nie zapewnia bliskości. Ulice, odbicia i jego narracja wprowadzają widza w niespokojną perspektywę. Nie jest to bezstronny opis miasta ani polecenie, by podziwiać bohatera. Napięcie wynika z różnicy między tym, co Travis widzi, a znaczeniem, jakie temu przypisuje. Zwykła jazda staje się ramą historii człowieka, który coraz trudniej oddziela miasto od własnych myśli.

Bokser Jake LaMotta potrafi znosić ciosy na ringu, ale siłą nie naprawi relacji. Gra go Robert De Niro. Joe Pesci wciela się w jego brata Joeya, a Cathy Moriarty w Vickie. Film powstał na podstawie wspomnień LaMotty. Michael Chapman nakręcił go w większości w czerni i bieli. Scorsese wpisuje walki w szerszą opowieść o zazdrości i niszczącej podejrzliwości. Montaż Thelmy Schoonmaker oraz dźwięk Franka Warnera sprawiają, że uderzenia znaczą więcej niż sam zapis sportowych wyników. Kariera mistrza dostarcza wydarzeń. Krzywda poza linami buduje dramat, którego nie rozwiązuje zwycięstwo w kolejnej walce.

Rupert Pupkin chce wystąpić w telewizji i wierzy, że upór otworzy każde drzwi. Robert De Niro gra początkującego komika, a Jerry Lewis znanego gospodarza programu Jerry'ego Langforda. Ich nierówna relacja zamienia możliwość gościnnego występu w obsesję. Scorsese pozwala, by niezręczne rozmowy i fantazje Ruperta wykonywały pracę, którą w innych filmach kryminalnych robią strzały. Tytuł nazywa marzenie o publicznym sukcesie, nie powszechną ocenę talentu bohatera. Sława wydaje się tak bliska, że można jej dotknąć. Zachowanie Ruperta pokazuje jednak, jak źle ocenia dzielący go od niej dystans i jak mało rozumie cudze granice.

Pracownik biurowy Paul Hackett porzuca rutynę i wybiera się na wieczorne spotkanie w centrum miasta. Paula gra Griffin Dunne, a Rosanna Arquette kobietę, której zaproszenie sprowadza go do SoHo. Prosta wizyta zamienia się w ciąg spotkań blokujących powrót do domu. Scorsese tworzy tutaj czarną komedię, nie rozbudowaną biografię przestępcy. Kamera Michaela Ballhausa sprawia, że ulice i wnętrza wydają się coraz mniej stabilne. Ważny jest ciasny obszar akcji. Miasto nie urosło, lecz każde kolejne nieporozumienie utrudnia Paulowi drogę. Zwykłe przedmioty i drobne decyzje stale przynoszą nieoczekiwane następstwa, a koniec nocnej wędrówki wciąż się oddala.

Martin Scorsese wyreżyserował Goodfellas i napisał scenariusz z Nicholasem Pileggim, adaptując jego książkę Wiseguy. Ray Liotta gra Henry'ego Hilla, Robert De Niro Jimmy'ego Conwaya, a Joe Pesci Tommy'ego DeVita. Historia śledzi wejście Hilla do świata zorganizowanej przestępczości oraz konsekwencje tej przynależności. Znajome głosy i codzienne rytuały budują pokusę, zanim przemoc odsłoni jej warunki. Długi ruch kamery przy wejściu do klubu Copacabana nadaje dostępowi fizyczną postać. Otwierają się drzwi, ludzie ustępują miejsca i pojawia się stolik. Uwodzicielska forma służy opowiadaniu, nie potwierdza, że przestępstwa bohaterów zasługują na aprobatę widza.

Reguły w tym Nowym Jorku są cichsze, lecz nadal zamykają się wokół ludzi. Scorsese adaptuje powieść Edith Wharton o Newlandzie Archerze, granym przez Daniela Day-Lewisa. Jego zaręczyny z May Welland, w którą wciela się Winona Ryder, zakłóca obecność jej kuzynki Ellen Olenskiej, granej przez Michelle Pfeiffer. Małżeństwo, reputacja i społeczny rytuał niosą konflikt. Rozmowa lub zaproszenie mogą ustalić, co wolno, bez jawnej groźby. Historyczne otoczenie dostarcza więc więcej niż stroje i urządzenie pokoi. Oplata pragnienie siecią ograniczeń. Powściągliwość staje się częścią akcji, a uprzejmość może ukrywać decyzję zmieniającą czyjeś życie.

Las Vegas zamienia pieniądze w widowisko, a Casino śledzi ludzi obsługujących stojącą za nim machinę. Robert De Niro, Joe Pesci i Sharon Stone grają główne role w filmie Scorsesego o kasynowym imperium i relacjach, które je osłabiają. Akcja rozgrywa się w Las Vegas lat siedemdziesiątych. Bukmacher i jego wspólnik szukają władzy, a kobieta z towarzyskiego świata zajmuje centralne miejsce w ich życiu. Lśniące sale i równo ustawione stoły nie porządkują konfliktów. Interes jest większy i bardziej widoczny niż dzielnica z Mean Streets. Kontrola pozostaje problemem, niezależnie od tego, czy dotyczy pieniędzy, lojalności czy drugiego człowieka.

Dwie ukryte tożsamości napędzają konflikt policji ze zorganizowaną przestępczością w Bostonie. Leonardo DiCaprio gra Billy'ego, Matt Damon Colina, a Jack Nicholson Costella. Scorsese reżyseruje według scenariusza Williama Monahana. Zdjęcia robi Michael Ballhaus, a montuje Thelma Schoonmaker. Równoległe życia sprawiają, że informacja staje się niebezpieczna. Ktoś może zajmować określone stanowisko, nie należąc naprawdę do strony, którą ono sugeruje. Podczas rozdania Oscarów w 2007 roku The Departed zdobył nagrodę dla najlepszego filmu, a Scorsese za reżyserię. Wyróżnienia dotyczą tego tytułu, nie całej wcześniejszej kariery, która doprowadziła do niego twórcę.

Chłopiec doglądający zegarów na paryskim dworcu próbuje naprawić mechaniczną postać pozostawioną przez ojca. Asa Butterfield gra Huga, a Ben Kingsley Georgesa Mélièsa, pioniera kina, którego przeszłość staje się częścią zagadki. Scorsese adaptuje ilustrowaną powieść Briana Selznicka według scenariusza Johna Logana. Przygoda łączy koła zębate, klucze i ruchome obrazy, zamiast opierać dramat na przestępczej organizacji. Hugo potrzebuje domu, a zapomniane filmy kogoś, kto zechce ponownie je obejrzeć. Naprawa maszyny otwiera drogę do ludzi i opowieści. Ciepło filmu rodzi się z tego związku między osobistą stratą a sztuką, która może zniknąć, gdy zostanie zaniedbana.